W końcówce marca 1848 roku Marks i Engels puścili w obieg ulotkę z zarysem programu niemieckiej Partii Komunistycznej. Punkt czwarty zaczynał się od słów:

Powszechne uzbrojenie obywateli. [Universal arming of the people.]

Równo dwa lata później, przebywając na londyńskim wygnaniu, Marks powtórzył ten sam postulat jeszcze dosadniej w tekście “Apelu Komitetu Centralnego do Związku Komunistów”:

Robotnicy muszą być uzbrojeni i zorganizowani. Cały proletariat bez zbędnej zwłoki musi zostać uzbrojony w muszkiety, karabiny, działa i zaopatrzony w amunicję (…) Pod żadnym pretekstem nie wolno oddawać broni ani amunicji; jakakolwiek próba rozbrojenia robotników powinna zostać zdławiona w zarodku, jeśli to konieczne – przy użyciu siły.

[The workers must be armed and organized. The whole proletariat must be armed at once with muskets, rifles, cannon and ammunition (…) Under no pretext should arms and ammunition be surrendered; any attempt to disarm the workers must be frustrated, by force if necessary.]

karl_marx_gunsPolscy socjaliści też domagali się wyposażenia ludności cywilnej w broń palną:

W zakresie politycznych zadań Socjaldemokracja Królestwa Polskiego dąży przede wszystkim do wywalczenia konstytucji, opartej na powszechnym, równym prawie wyborów do prawodawczego sejmu, na najszerszym samorządzie ludowym w państwie, kraju i gminie, na obieralności urzędników i sędziów przez lud, na zupełnym równouprawnieniu płci, wyznań i narodowości, na powszechnym uzbrojeniu zamiast armii stałej (…)

– Protokół I Zjazdu Socjaldemokracji Królestwa Polskiego Warszawa 10-11 marca 1894 r.