W artykule z 2012 roku “Trust But Verify” Moody’ego et al. (→ link) można przeczytać:

Rezultaty otrzymane przez Lotta i Mustarda testowane były wielokrotnie. Jak dotychczas ukazało się 29 recenzowanych opracowań tematu autorstwa ekonomistów i kryminologów, z czego osiemnaście potwierdziło hipotezę głoszącą, że noszenie broni palnej w ukryciu redukuje przestępczość, a dziesięć nie znalazło żadnej statystycznie istotnej korelacji między bronią a przemocą (włączając w to raport Narodowej Rady Badawczej). Posługując się odmienną metodyką, pozytywną zależność odkryli tylko Aneja, Donohue i Zhang – dla jednej subkategorii przestępstw, tj. napaści.

[The Lott and Mustard results have been tested many times. There have been a total of 29 peer reviewed studies by economists and criminologists, 18 supporting the hypothesis that shall-issue laws reduce crime, 10 not finding any significant effect on crime, including the NRC report, and ADZ’s paper, using a different model and different data, finding that right-to-carry laws increase one type of violent crime, aggravated assault.]

Poniżej wykaz replikacji, wspierających oryginalne wnioski Lotta i Mustarda, zaprezentowane po raz pierwszy na łamach zeszytu “Journal of Legal Studies” ( link). Nie są to wszystkie badania empiryczne, jakie przeprowadzono na tym polu, ale jedynie te, które obejmują dane z całego obszaru Stanów Zjednoczonych w ujęciu długofalowym:

  • 1998, Bronas & Lott → link
  • 1998, Lott (odpowiedź na krytykę Blacka & Nagina) → link
  • 1998, Bartley & Cohen → link
  • 1999, Lott & Landes → link
  • 2001, Plassmann & Tideman → link
  • 2001, Benson & Mast → link
  • 2001, Olson & Maltz → link
  • 2001, Moody → link
  • 2001, Marvell → link
  • 2001, Mustard → link
  • 2003, Lott, Plassmann & Whitleylink
  • 2003, Lott & Whitley (odpowiedź na krytykę Maltza & Targonskiego) → link
  • 2004, Helland & Tabarrok → link
  • 2008, Moody & Marvell → link
  • 2014, Gius → link
  • 2014, Moody, Marvell, Zimmerman & Alemante → link
  • 2014, Lott (komentarz do tekstu Zimmermana) → link
  • 2014, Lacombe & Ross → link [1]

Plassmann & Tideman, ostrożni w ocenie i raczej sceptycznie nastawieni do odkryć duetu L-M, piszą, że w ogólnym rozrachunku byłoby rzeczą nieroztropną ze strony legislatorów, gdyby utrudniali praworządnym obywatelom nosić legalnie broń w miejscach publicznych. Posiadanie broni palnej w konfrontacjach z uzbrojonymi kryminalistami faktycznie pomaga obniżać wskaźniki przestępczości ulicznej (cytat: Our analysis suggests that it would be imprudent to make it generally more difficult for law-abiding citizens to carry concealed handguns as long as there exist large numbers of weapons that can and will be used by criminals to commit crimes, because right-to-carry laws do help on average to reduce the number of these crimes.)

Carlisle Moody bardziej zdecydowanie formułuje konkluzje. Wyniki jego analizy potwierdzają i dodatkowo wzmacniają pierwotne stanowisko L-M: noszenie ukrytej broni palnej przekłada się na malejące wskaźniki przestępstw z użyciem przemocy (The results of the above analyses confirm and reinforce the basic findings of the original Lott and Mustard study. Passage of a right-to-carry concealed weapons law tends to reduce violent crime.)

Helland & Tabarrok: praktyka publicznego noszenia broni w ukryciu przyczyniła się do dużego i statystycznie znaczącego spadku liczby morderstw latach 1977-2000. Ponadto istnieje pokaźny materiał dowodowy sugerujący, że uzbrojeni cywile wymuszają na bandytach zmianę nawyków i sposobu działania: ewentualność wejścia w interakcję z posiadaczem broni palnej sprawia, że kryminaliści rezygnują z krzywdzenia osób i niejako w zastępstwie dopuszczają się aktów przestępczych przeciwko mieniu ([…] shall-issue laws cause a large and significant drop in the murder trend rate. […] We conclude that there is considerable support for the hypothesis that shall-issue laws cause criminals to substitute away from crimes against persons and towards crimes against property.)

Oddzielnego potraktowania wymaga finalny raport z 2004 roku, sporządzony przez członków Narodowej Rady Badawczej (dalej NRC, skrót od National Research Council). Gremium zostało skompletowane jeszcze w okresie rządów administracji Clintona w celu wyjaśnienia, czy zachodzi związek przyczynowy między występowaniem przemocy a powszechnością broni palnej w amerykańskim społeczeństwie. Zbiorczej ewaluacji poddano szerokie spektrum tekstów z literatury przedmiotu: dokładnie 253 artykuły naukowe, 99 publikacji książkowych i 43 rządowe opracowania; dokonano także przeglądu blisko dwudziestu różnych ustaw reglamentacyjnych. Rezultaty tej bezprecedensowej kwerendy okazały się daremnie jałowe: szesnaście zasiadających w komisji doktoryzowanych głów nie było w stanie osiągnąć porozumienia na żadnej płaszczyźnie. Albo inaczej: osiągnięto porozumienie, lecz była nim zgoda co do braku konsensusu w najbardziej nawet podstawowych kwestiach. Wszelkie testy modeli statystycznych czy też analizy programów prewencyjnych oraz uregulowań prawnych na szczeblu lokalnym i federalnym zawsze kończyły się z grubsza identyczną uwagą/apelem – nic nie wiemy, trzeba zrobić więcej prób, zgromadzić więcej danych [2].

W odniesieniu do propozycji Lotta i Mustarda, że w tych jurysdykcjach, gdzie zalegalizowano skryte noszenie pistoletów i rewolwerów, zaobserwowano w konsekwencji istotne spadki wskaźników przestępczości ulicznej, kolegium NRC orzekło, co następuje (s. 162 PDF-a):

Obecny zasób wiedzy nie pozwala na precyzyjne określenie, czy istnieje kauzalna zależność między prawem do noszenia broni a przestępczością. [The committee concludes that with the current evidence it is not possible to determine that there is a causal link between the passage of right-to-carry laws and crime rates.]

Osamotnionym przedstawicielem NRC, który postanowił oficjalnie przełamać obowiązujący w szeregach akademików impas, był zmarły niedawno tytan kryminologii, James Q. Wilson. W specjalnym załączniku do głównego dokumentu wyraził, co prawda, swoje generalne poparcie dla ustaleń koleżanek i kolegów z grona eksperckiego, ale równocześnie zaznaczył, że w przypadku jednej konkretnej kategorii przestępstw – umyślnych zabójstw – L-M mają rację: mimo iż wpływ broni palnej na inne delikty pozostaje zagadką, to jej publiczne noszenie przez cywilów rzeczywiście redukuje wskaźniki morderstw (I find that the evidence presented by Lott and his supporters suggests that RTC laws do in fact help drive down the murder rate, though their effect on other crimes is ambiguous).

W każdym razie jest zjawiskiem ze wszech miar irytującym, że przeciwna strona debaty jakoś nigdy nie potrafi (albo z powodu złej woli nie chce) prawidłowo i rzetelnie zreferować konkluzji NRC. Zazwyczaj można usłyszeć narrację, że oto paneliści zgodnie podważyli merytoryczną wartość wysiłków Lotta, definitywnie udowadniając, że był w błędzie – posiadanie broni palnej nie poprawia bezpieczeństwa. Szkopuł w tym, że takie retrospektywne stawianie sprawy w kontekście wniosków, do jakich doszli członkowie gremium, jest głęboko nieuczciwe. Kiedy podczas nowojorskiej dyskusji, zorganizowanej przez Intelligence Square, ekonomista John Donohue z Uniwersytetu Stanforda stwierdził, iż komisja wykazała fałszywość teorii L-M, spotkał się z błyskawiczną ripostą Gary’ego Klecka, co więcej, sam moderator rozmowy, John Donvan, zadeklarował, że również zapoznał się z rozstrzygnięciem NRC i interpretuje go tak samo jak Kleck – werdykt w stylu Poncjusza Piłata:

Pełna wersja IQ2 Debate: Guns Reduce Crime → link

Podsumowując: większość recenzowanych prac podtrzymuje i umacnia argumentację Lotta i Mustarda [3]. Drugą najczęściej uzyskiwaną implikacją jest konstatacja “przyzerowa”, że broń palna nie eskaluje przestępczości, ale także nie generuje żadnych korzyści netto w postaci obniżki jej wskaźników. Krótko mówiąc, najgorszy możliwy scenariusz zakłada, że noszenie broni jest po prostu zmienną neutralną.

_________________

[1] Wyniki są spolaryzowane (dla napaści negatywne, dla rozbojów pozytywne), dlatego z pewnym wahaniem, ale zdecydowałem się ostatecznie umieścić ten artykuł na liście tekstów wspierających wysiłki L-M. Przesądził o tym jeden szczegół. Autorzy zauważyli, że przepisy RTC generują doniosłe efekty uboczne: w reakcji na wprowadzenie prawa do ukrytego noszenia broni palnej przestępcy migrują do sąsiednich jurysdykcji, gdzie nie ma RTC, albo rezygnują z popełniania przestępstw przeciwko ludziom na rzecz przestępstw przeciwko mieniu, co minimalizuje szanse interakcji z uzbrojonym cywilem (zobacz też geographic spillover link).

[2] Odnośnie inicjatyw zapobiegawczych (s. 14 PDF-a):

(…) there is almost no empirical evidence that the more than 80 prevention programs focused on gun-related violence have had any effect.

Odnośnie zakazu posiadania broni krótkiej na terenie Dystryktu Kolumbii (s. 110):

The District of Columbia handgun ban yields no conclusive evidence with respect to the impact of such bans on crime and violence.

Odnośnie nabywania broni palnej przez kryminalistów (s. 111):

We have documented what is known about how people obtain firearms for criminal activities and identified the weaknesses of existing evaluations of interventions. There is not much empirical evidence that assesses whether attempts to reduce criminal access to firearms will reduce gun availability or gun crime.

[3] Jeżeli do puli, szacującej skutki implementacji przepisów RTC (right-to-carry), dorzucić elaboraty, których zasięg ogranicza się do kilku wybranych stanów albo miast powyżej określonej liczby mieszkańców, wówczas zacytowany na początku niniejszego wpisu paragraf z Moody’ego et al. straci na aktualności, a status “większościowej” zyska hipoteza o braku wpływu broni na przestępczość. Przykłady:

  • 2003, Kovandzic & Marvell → link
  • 2005, Kovandzic, Marvell & Vieraitis → link
  • 2015, Phillips, Nwaiwu, Lin, Edwards, Imanpour & Ohsfeldt → link